Pagtangis ng Anino.

Hindi ko maabot ang buwan,

kahit halos isang dangkal lamang ang kanyang layo

hindi mapapasaakin ang kanyang ngiti

kahit gaano man ito katamis,

at kahit lubusan ko itong inaasam

Patuloy akong magtatago sa kawalan

habang inaaninag ang kanyang liwanag,

kasama nang pagbugso ng aking diwa

ay ang pagdantay ng mga paru-paro

at ang pagsibol ng kahel na mga tala

Unti-unti lumalambong ang kadiliman

at inihahabi akong para sa kanya 

ngunit taliwas sa katotohanan, na tila pumipigil

lamang sa pagluluksa ng aking diwa

Sa isang gabing katulad ng sanlaksang gabi

ay muli akong masisinagan ng kanyang kagandahan

habang patuloy ang kanyang paglayo 
mula sa aking hinagap

hanggang sa hindi na tuluyang makita

At kung sakaling muling guguhit ang tadhana

upang bigyang puwang ang pagkakataon 
upang kanyang masasalamin ang aking anino

at mabubuksan ang mga rehas na nakapinid

upang dumantay ang mga sagot
mula sa aking puso, kahit binabalot ako ng takot

Subalit sa isang pangahas na hampas
ng hanging hindi tumitila

ay muling ipinaramdam,

na hindi ko siya mayayakap,
at hindi siya magiging akin

sapagkat matagal na siyang nakatali sa langit.